Luca Marenzio (1553–1599) geldt als een van de grote vernieuwers op de breuklijn tussen Renaissance
en Barok. Met meer dan vijfhonderd madrigalen behoort hij tot de meest productieve en invloedrijke
componisten van zijn tijd. Zijn muziek onderscheidt zich door een tot dan toe ongeëvenaarde verfijning in woordschildering: elke emotie, elk beeld en elk detail van de tekst krijgt een directe muzikale vertaling.
Marenzio’s reputatie reikte ver buiten Italië. In Engeland werd hij met grote bewondering onthaald; zijn madrigalen werden opgenomen in de invloedrijke bundel Musica Transalpina, die de Italiaanse
madrigaalkunst naar het noorden bracht en een beslissende rol speelde in de verspreiding van het genre.
Componisten als Thomas Morley, Thomas Weelkes en John Wilbye namen Marenzio’s stijl als voorbeeld, wat leidde tot de beroemde Engelse ‘madrigal craze’. Ook John Dowland rekende Marenzio tot zijn grote inspiratiebronnen.
Ook in de Nederlanden liet Marenzio diepe sporen na. Jan Pieterszoon Sweelinck, vooral bekend als
componist, organist en invloedrijke leermeester van de Noord-Duitse orgelschool, schreef eveneens
madrigalen en chansons die duidelijk aansluiten bij de Italiaanse madrigaaltraditie van Marenzio.
Daarnaast was Marenzio’s invloed duidelijk voelbaar in het Duitse taalgebied. De Duitse componist Hans Leo Hassler, die in Venetië studeerde, bewonderde Marenzio en droeg diens madrigaalstijl verder uit in zijn eigen werken.